تبليغاتX
دختر تنهايي من

 

من هم سلولي زمينم!

 

و با تمام خواهرانم به همزیستی ممتد دچاریم...

 

 باور کن !

 

به انفرادي هم ساختم

 

اين نفر آخر زمين بود كه رضايت نداد...

 

و زمين را

 

ميخواهم پرتاب كنم مانند سيبي بر سر نيوتن

 

تا اينبار درست محاسبه كند

 

نيروي جاذبه همسلولي مرا

 

ببين آقاي نيوتن !

 

 نيروي جاذبه زمين من ميشود

 

 كره زمين با تمام آدمهايش

 

كه بر دوش من سنگيني ميكند

 

و سالهاست اجدادم 

 

 تنديس مرا اطلس به دوش

 

 ساخته اند

 

جلوی سازمان ملل

 

 در نيويورك جهانشان

 

و با تباني همه پدرها وبرادرهاي دنياست

 

كه حقمان را وتو كردند

 

كه بايد سنگ شويم...

 

و پر از بايد هائيم

 

 كه به روده هايم حس تهوع ميدهد...

 

                             ل ۸۵/۱۰/۲۹

نوشته شده در جمعه بیست و نهم دی 1385ساعت 21:26 توسط ژاله پورخنجر| |

 

 

ایستگاه آخرل

 

 

من هر روز  تازيانه هاي مرگ را

 

 

از شانه هاي دختري پاک ميکردم

 

 

که از دردهایش دار نسازد و خودش را بياويزد...

 

 

من هر روز مرگ را در ني ني چشمانش مچاله میکردم و

 

 به او می آموختم :

 

 

گلکم!

 

 

 دوام بياور ... 

 

اما مرگش را دوام می دادم...

 

 

 دیر تر میمیرد دخترک قصه من !

 

 این را فردا در تیتر روزنامه ها خواهیم خواند:

 

 

من تاریخ انقضای او را تمدید میکردم!

 

 

 حالا به چه جرمی مرا با او زنده به گور می کنید یا به

 

 

جزایر فلوریدا تبعید میکنید.

 

 

آه !خدا را شکر دخترک نمرده است .

 

 

این بار تاریخ مرگش را خودش تمدید کرده است.

 

 

نمی دانم شاید زندگیش به حوالی همان جزایر برسد یا

 

 

به دور دنیا در هشتاد روز ژول ورن!

 

 

اما هی امتداد می دهد تاریخ  انقضایش را...

 

 

و ایستگاه بعدی ...

 

 

مرگ شما رسیده آهای خانوم پیاده شوید اینجا آخر

 

 

دنیای شماست .

 

 

وای چه زود دیر میشود فاصله ها ...

 

 

اینجا کوپه آخر دنیای اوست و مهر باطل می خورد ویک

 

 

 عمر این مرده با خیال تو دوام کرده است.

 

 

زود به او کافور بزنید نگندد!

 

 

وای مرده من تازه  با خیال تو دوام کرده بود وخیال داشت

 

 

 زندگی کند که

 

ایستگاه آخر...

 

 

وپیاده شوید

 

 

آقای مرگ منتتظر شماست خانوم؟   

 

 

 

نوشته شده در جمعه پانزدهم دی 1385ساعت 2:3 توسط ژاله پورخنجر| |

 

الهی و ربی من لی غیرک!

 

 

 

برای این پست دو تا شعر گذاشتم که تاریخ سرودنشون رو هم نوشتم.

 

-------------------------------------------------------

دختر تنهايي من

 

 

من دختري را مي شناسم كه پاره هاي پيكرش را

 

 

ميسوزاند...

 

 

ودر گنگ خودش مي دهد به آب!

 

 

دختر تنهايي من هر وقت غمگين است

 

 

 دلش را از آب مي گيرد وميگذارد

 

 

در صندوقچه اي كه به اندازه دلتنگي من كوچك است...

 

 

وميدهد به نيل فرعوني كه در تنهايی هايش مسكن

 

 

دارد!

                                    ۲۰/۹/۸۵

------------------------------------------------

عروسک

 

 

در كوچه هاي چشمم بارانه گريه ميكرد

 

 

راز عروسكي را

 

 

با دختري رويايي هر دم زنده ميكرد

 

 

اين كودكان بادند

 

 فريادهاي فردا 

 

 با ناله هاي شيوا

 

  جاي عروسكت نيست

 

 

كابوس كودكي ام افسوس شد حقيقت...

 

 

 در رد پاي ذهنم رنگ عروسكم چيست؟

 

                        

 

                                              ل ۲۵/۱۱/۸۱  

  

نوشته شده در جمعه هشتم دی 1385ساعت 18:47 توسط ژاله پورخنجر| |

All Rights Reserved [myblog] .:::. Designed By Barbod Arjmand