من هم سلولي زمينم!

 

و با تمام خواهرانم به همزیستی ممتد دچاریم...

 

 باور کن !

 

به انفرادي هم ساختم

 

اين نفر آخر زمين بود كه رضايت نداد...

 

و زمين را

 

ميخواهم پرتاب كنم مانند سيبي بر سر نيوتن

 

تا اينبار درست محاسبه كند

 

نيروي جاذبه همسلولي مرا

 

ببين آقاي نيوتن !

 

 نيروي جاذبه زمين من ميشود

 

 كره زمين با تمام آدمهايش

 

كه بر دوش من سنگيني ميكند

 

و سالهاست اجدادم 

 

 تنديس مرا اطلس به دوش

 

 ساخته اند

 

جلوی سازمان ملل

 

 در نيويورك جهانشان

 

و با تباني همه پدرها وبرادرهاي دنياست

 

كه حقمان را وتو كردند

 

كه بايد سنگ شويم...

 

و پر از بايد هائيم

 

 كه به روده هايم حس تهوع ميدهد...

 

                             ل ۸۵/۱۰/۲۹

نوشته شده در جمعه بیست و نهم دی 1385ساعت 21:26 توسط ژاله پورخنجر| |